သူငယ္တန္းပဲ ရွိေသးေပ မယ့္ ကိုယ့္အား ကိုယ္ကိုး တဲ့ ခ်စ္စရာ သားသားေလး ( အရမ္း ခ်ီးက်ဴးဖို႔ ေကာင္း ပါတယ္ )

ကြၽန္ေတာ္ တို႔ ႏိုင္ငံ ရဲ႕ မိဘ အေတာ္မ်ားမ်ား ဟာ သားသမီး ကို အရမ္း ခ်စ္ၾက ပါတယ္ ။ ခ်စ္တာ နဲ႔ အတူ သားသမီး ကို ဘာမွ ခိုင္းေလ့ မရွိၾကပါဘူး။ အဖိုးေတြ အဖြားေတြ၊ ဦးေလေတြ အေဒၚေတြ နဲ႔ အတူ ႀကီးျပင္းလာ တဲ့ ကေလးေတြ ဆို ပို သိ သာ ပါ တယ္။

ကေလးကို တျခား အလုပ္ခိုင္းဖို႔ မေျပာနဲ႔ ကေလး မျဖစ္မေန လုပ္ရမယ့္ အလုပ္ေတြ ကိုပါ သူတို႔က ဝိုင္းလုပ္ေပးၾကတာပါ။ ထမင္းစားရင္လည္း ခြံ႕ေကြၽးတဲ့အျပင္ ကေလး ေလွ်ာက္ေျပးတဲ့ေနာက္ ထမင္းပန္းကန္ကိုင္ၿပီး ေကြၽးေလ့ ရွိပါတယ္။ အက်ႌဝတ္တာ က အစ အားလုံးပဲ မိဘ အဘိုး အဘြားေတြ က လုပ္ေပးၾက ပါတယ္။

အဲဒီကေလးေတြ အသက္ႀကီးလာေတာ့ အလုပ္ကို တာဝန္ယူေလ့ မရွိတဲ့သူ၊ စကားမေျပာရဲတဲ့သူ၊ လူေတာ မတိုးတဲ့သူ၊ သူတပါးကို မွီခိုတတ္တဲ့သူမ်ိဳးေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကပါတယ္။

အဲဒီလို မိဘအလိုလိုက္တဲ့ ကေလးေတြ တျဖည္းျဖည္းမ်ားျပားလာတဲ့ ဒီလိုေခတ္ႀကီးထဲမွာ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုး တတ္ၿပီး အရမ္းခ်ီးက်ဴးဖို႔ ေကာင္းတဲ့ ကေလးေလး တေယာက္အေၾကာင္းကို ေဖာ္ျပခ်င္ပါတယ္။ မူရင္းပို႔စ္ကို ေအာက္မွာ ေဖာ္ျပထားပါတယ္-

“ေန႔တိုင္းထမင္းစား ဆင္းခ်ိန္မွာ ကိုယ့္အတန္းေရွ႕ သစ္ပင္ရိပ္ေအာက္မွာ ထမင္းလာစားတတ္တဲ့ Kg သူငယ္တန္းက သားသားေလး အျခားေသာမိဘေတြ သူတို႔ကေလးကို လာေကြၽး ၾကတာ ေတြ႕ေပမယ့္ သူကေတာ့ကိုယ့္အား ကိုယ္ကိုးေနတတ္ၿပီ သားဘယ္အတန္းကလဲ ေမးေတာ့ Kg ပါတဲ့။

ဘာဟင္းလဲသားသားဆိုေတာ့ၾကက္ဥေၾကာ္ပါ တဲ့ ခ်ိဳင့္ေလးခ်ၿပီး မုန႔္ေတြထိုင္စားေနလို႔ သားသားေရ ထမင္းအရင္စားရတယ္ ၿပီးမွမုန႔္စားေနာ္ ဆိုေတာ့ ဟုတ္ကဲ့တဲ့ က်မအလြန္သေဘာက် မိတယ္ ဒါမွကေလးဟာ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုး တဲ့စိတ္ဓါတ္ ထက္ျမက္ရဲရင့္တဲ့ စိတ္ဓါတ္ေတြရင့္သန္ လာမွာပါ သိပ္ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ သားသားေလး”

ဒီကေလးေလးရဲ႕ မိဘေတြကိုက်ေနာ္ေလးစားတယ္၊ အခက္အခဲအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ကိုယ့္ကေလးကိုလိုက္မၾကည့္ႏိုင္ပဲ ထမင္းခ်ိဳင့္တစ္လုံးနဲ႔ ေက်ာင္းလႊတ္လိုက္တဲ့ သတၱိကိုလည္း ခ်ီးက်ဳးတယ္။

ဒီေနရာမွာ ငါ့သားေလး သူစိမ္းေတြၾကားမွာ မ်က္ႏွာငယ္မွာစိုးလို႔ဆိုတဲ့ တလြဲအေတြးေတြ ဝင္ေနရင္ ဒီကေလးရင့္က်က္မလာေတာ့ဘူး၊ လူေတာမတိုးရဲေတာ့ဘူး၊ KG တန္းမွာ ႏွစ္ဆင့္ခ်ိဳင့္ကို ကိုယ့္ဘာသာကိုဖြင့္ၿပီး စားတတ္ေနၿပီဆိုတာ သူအတြက္ ႀကီးမားေသာေအာင္ျမင္မႈပါ…

ရင့္က်က္မႈဆိုတာ အသက္အ႐ြယ္အေပၚမွာ မူမတည္ဘူး၊ ႀကဳံလာတဲ့ ေလာကဓံနဲ႔ပဲသက္ဆိုင္ပါတယ္။

Daw Thin Thin Lai, Pyae Phyo Lin